Altijd het duimpie omhoog!

Danny Wassink over 'zijn' bedrijfsongeval

Het was 15 augustus 2017. Een dag als alle anderen voor chef monteur Danny Wassink. In een van de gebouwen op het Zwitsal-terrein in Apeldoorn moest een CV-ketel opgehangen worden. Niks nieuws voor Danny en zijn collega’s. “Het was eigenlijk een routineklus”, zegt Danny. En toch ging het dramatisch mis….

Kun je vertellen wat er precies gebeurde?

“Er moest die dag een CV-ketel geplaatst worden. De plek waar de kast moest komen te hangen was zo’n 4 meter boven de grond, maar er was een verlaagd plafond in de ruimte, dus je zag niet dat het zo hoog was. Wij liepen naast dat verlaagde plafond op een soort bordes met balustrade die daar was geplaatst. De  ophangbeugel was al gemonteerd, het was een kwestie van de CV-kast aan de beugel haken. De CV-ketel was zwaar en groot en het lukte ons niet goed ‘m op de juiste hoogte te tillen zodat we ‘m aan de beugel konden haken. En toen ging het dus mis. Ik verloor mijn evenwicht en viel over de balustrade-rand, door het verlaagde plafond, 4 meter naar beneden.”

En wat was het gevolg?

“Toen ik daar lag had ik gelijk wel door dat er veel mis was. Ik was bij bewustzijn, maar had ontzettend veel pijn. Ik lag ook heel raar, met mijn arm half achter mijn rug. Alle aanwezige collega’s van Hollander en van aannemingsbedrijf Draisma, die daar ook aan het werk waren, reageerden heel adequaat. De hulpdiensten werden direct gealarmeerd en ik moest zo stil mogelijk blijven liggen. Eenmaal in het ziekenhuis was het beeld al snel duidelijk: een dubbele bekkenbreuk,een kapotte rugwervel en gekneusde longen. Toen de arts aan mijn bed vertelde dat ik nog net geen dwarslaesie had, was dat wel even een heftig moment…Ik ben daarna vrij snel overgeplaatst naar het ziekenhuis in Zwolle omdat daar meer specialisme is op het gebied van neurochirurgie. Ik ben daar geopereerd. Ze hebben een heleboel schroeven en plaatjes in die kapotte rugwervel gezet. Uiteindelijk heb ik 10 dagen in het ziekenhuis gelegen en vervolgens heb ik ruim 3 weken moeten revalideren in Klimmendaal in Apeldoorn. Ik heb daar echt weer moeten leren lopen”.

Ben je daarna weer aan het werk gegaan?

“Ja zodra het kon ben ik weer op gaan bouwen qua werk. Maar ik bleef me toch ziek voelen, dus ik baalde enorm. Weer volgden allerlei onderzoeken in het ziekenhuis. Er bleek een infectie in mijn lichaam te zitten die de huisarts een paar keer met antibiotica probeerde te bestrijden. Ik heb in die tijd zoveel antibiotica en MRI-scans gekregen, dat ik nu oplicht in het donker daardoor. Haha! Opeens ontstond op de operatiewond op mijn rug een bult die steeds groter werd. Dat bleek weer diezelfde infectie, die nu dus zichtbaar naar buiten kwam. Voor de bouwvak van 2018 ben ik daaraan geopereerd. Weer volgde een lange periode in het ziekenhuis. Maar sindsdien gaat het echt weer goed. Ik heb nog wel last van een piep in mijn oren. Dat komt door alle antibiotica die ik heb gekregen. En ik heb eigenlijk continu last van zenuwpijn in mijn benen. Maar ach, daar valt prima mee te leven. ”

Wanneer je er nu op terug kijkt, had je dan iets anders gedaan?

“Nee, daar ben ik heel eerlijk in. Ik had het weer net zo gedaan. De arbeidsinspectie heeft Hollander Techniek een boete gegeven omdat we ter plekke niet voldoende maatregelen hebben genomen om valgevaar te voorkomen. Zij doen ook hun werk en dat is goed, dus ik heb alle begrip voor die boete. De kloof tussen theorie en praktijk als het gaat om veilig werken blijft een lastige. In mijn geval zijn we niet nalatig of slordig geweest. Niemand had de risico’s die er waren, zo ingeschat.” 

Wat heeft het ongeval op emotioneel vlak met je gedaan?

“Het was een heftige tijd, ook voor mijn familie en vrienden. Mijn vriendin en dochter hebben zich enorm machteloos gevoeld in die periode. Ze staan erbij en kijken ernaar, maar kunnen je niet echt helpen met het herstelproces. Zij zijn trouwens vrij snel na het ongeval ook gaan kijken op de plek waar het is gebeurd. Dat hielp wel bij het verwerkingsproces. Qua werk doe ik het wat rustiger aan. Destijds zat ik in team Transformatie. Daar ligt het tempo hoog, moet alles snel snel snel. Nu zit ik bij team Grote Projecten en dat bevalt mij beter. Er is meer structuur, de planning is duidelijk, dus ik weet wat meer waar ik aan toe ben. Ik ben gelukkig een enorm positief ingesteld persoon, dat heeft me er zeker doorheen geholpen. Als ik de foto’s bekijk van net na het ongeval en tijdens de revalidatieperiode, dan heb ik bijna altijd mijn duim omhoog. Ik ging al fluitend en zingend door het leven, dat doe ik gelukkig nog steeds.”

Deel deze pagina: